We Dromen Allemaal

Gastblog: Hanneke van Houdt

We dromen allemaal elke dag. Meestal als ik wakker word ben ik me hier niet meer van bewust en ga ik onwetend wat er zich die nacht allemaal in mijn hoofd heeft afgespeeld mijn dag tegemoet. Soms heb je van die dagen dat je wakker wordt terwijl je nog in je droom zit, en je je droom een soort van bewust meemaakt, afmaakt en onthoud. Ik weet niet of mensen dit herkennen, maar op zeldzame momenten heb ik dan ook dat ik me ’s ochtends af vraag of iets nou werkelijk heeft plaatsgevonden of dat dit weer een trucje van mijn hersenen was. In een droom waarin je lieftallige vis Vicky komt te overlijden hoop je natuurlijk dat wanneer je je kamer binnen loopt, ze nog vrolijk aan het rondzwemmen is. Maar van dromen waarin je met je musicalgroep staat te schitteren op Broadway hoop je stiekem dat dit niet slechts een nachtelijk avontuurtje was. Dat is hoe ik vanochtend wakker werd, in de veronderstelling dat ik voortaan handtekeningen uit moet delen op straat, net als de rest van de cast. Ik breng jullie nu verslag van de reis die ik vannacht met onze fantastische cast heb gemaakt.

Het begon bij de laatste voorstelling van Live! in de Lindenberg op 10 april 2016. We voelden de euforie en adrenaline van een prachtige laatste voorstelling, maar tegelijkertijd naderde het gevoel van een onvermijdelijk zwart gat waar we met zijn allen in terecht zouden komen. Na het laatste overweldigende applaus kwam, hoe kon dit ook anders, Loek het podium op. Dit keer was hij niet alleen, maar bracht hij een man mee die er door zijn chique looks erg belangrijk uit zag. Vandaar dat hij vanaf nu ‘De Belangrijke Meneer’ heet. Tegelijkertijd stormden er journalisten en cameraploegen naar binnen om te filmen wat De Belangrijke Meneer ons ging vertellen. Hij onthulde dat Loek in het geheim al maanden bezig was met het verspreiden van repetitie filmpjes, zangopnames, dansen, foto’s en alles wat je maar kon bedenken, om te zorgen dat deze productie opgemerkt zou worden en niet afgelopen zou zijn na onze laatste voorstelling.

Dit had zijn vruchten afgeworpen, want De Belangrijke Meneer bleek de directeur te zijn van de Broadway theaters en onze voorstelling moest en zou een internationaal succes worden. Enige voorwaarde was dat onze fantastische cast compleet bleef, niemand mocht er afhaken. Ondanks alle banen, studies, kinderen, partners, en alle verplichtingen van het leven, leek niemand ook maar een klein beetje te twijfelen om deze kans met beide handen aan te grijpen. Wat ook geen probleem was, was het feit dat De Belangrijke Meneer de rollen van de Meester en Bram wilde omdraaien. Lennart en Bart kenden beide toevallig alle teksten van de andere rol ook helemaal uit het hoofd en draaiden hier hun hand niet voor om. Na een nog harder luidkeels applaus omdat we deze kans gingen grijpen, werden we gelijk het vliegtuig in gezet om vervolgens in een soort droomwereld terecht te komen (ja, echt, een droom in een droom). We werden ontvangen als celebrities en we mochten naar de meest luxe feestjes, waar iedereen ons kende en complimenteerde over het prachtige stuk en de uitvoering ervan.

broadway

Tijdens een van de rode loper feestjes werd ik me er tijdens de droom van bewust dat ik aan het dromen was. Er kwam een soort geluksgevoel in me naar boven en ik wist dat ik niet wakker wilde worden. Toch duren deze heldere bewuste dromen vaak maar kort bij mij, en toen ik wakker werd wist ik deze keer wel redelijk snel dat we niet daadwerkelijk een contract hadden gekregen bij de Belangrijke Meneer. Wat ik wel had gekregen is een nog groter saamhorigheidsgevoel en ongelofelijk veel zin in de maanden die nog gaan komen. Ook al weet ik dat de meeste dromen bedrog zijn, ben ik er van overtuigd dat we hoe dan ook in april iets fantastisch en bijzonders met elkaar gaan neerzetten, en dat we er daarna wel achter komen of ik stiekem niet toch helderziend ben en de toekomst juist heb voorspeld. Maak je agenda’s maar vast leeg voor de maanden die volgen na de laatste voorstelling, we krijgen het druk.