“Met musicalmensen naar een musical”

Gastblog: Sophie Brus

‘Ik ga met de musicalmensen naar een musical’ antwoordde ik de weekendvragers deze keer. ‘RENT’ wel te verstaan, een verhaal  over een groep jonge mensen in de jaren 90 die allemaal direct of indirect geraakt zijn door het noodlot van het HIV virus. En die de huur niet kunnen betalen.

Eerst met de trein van Nijmegen naar Amsterdam, daarna met het pontje het IJ over, een kwartiertje met de benenwagen en na ongeveer twee uur reizen stapten we het M-lab (Laboratorium voor Muziektheater) binnen. Twee uur lang (hard) praten over musicals, audities, rollen, muziek, voorstellingen, publiek, musicals, musicals, musicals, heerlijk! Wat zullen onze medereizigers medegenoten hebben.

De voorstelling zelf was echt GEWELDIG. Grappig, ontroerend, indrukwekkend, prachtig, alles! Als je nog kan, moet je echt gaan! (En de naam RENT had natuurlijk nog een diepere betekenis dan de maandhuur.) Maar waar ik het hier even over wil hebben is onze – bezoekers vanuit Stamppij- gedeelde mening dat ‘je toch anders kijkt als je het zelf ook doet’. Ineens denk je in termen van knap (moeilijke dansen, hoge noten, deze twee gelijktijdig) en praktisch (handig zo’n gat in het podium waar rekwisieten uitgehaald worden en overleden karakters – figuurlijk – ingestopt worden). Ook leek elk karakter uit ‘RENT’ ineens vergelijkbaar met een karakter uit ‘LIVE!’ wat soms zorgde voor een nogal vreemde kijkervaring wanneer je deze vergelijking de hele voorstelling aanhield. Maar bovenal ging ik bedenken wat ik zou kunnen meenemen als tip voor ‘LIVE!’en mijn eigen rol daarin. Ik denk met name de overtuiging waarmee alles gedaan werd. Waar ik soms nog blij ben als een  bepaalde noot voorbij is, klonk bij hen in elke noot evenveel bezieling door. En waar ik soms nog denk dat mijn mimiek te overdreven is, is bij hen elke beweging  uitgesproken en soepel als in een dans. Dans, spel en zang lopen sowieso veel meer in elkaar over dan bij mij ooit het geval was. Geheel geïnspireerd zat ik het eind van de middag dus weer in de trein terug naar Nijmegen. M-lab doet haar naam eer aan, want ik voel het weer borrelen, op naar april!