Klaar Om Te Gaan!

Gastblog: Imke Jansen

Oké, met wie kan ik meerijden? oh, leuk! dankjewel dat dat mag, lief van jullie. Mijn koffer. Ja. 2 dagen.. Luchtbed, slaapzak, handdoeken, 100 lagen kleding voor in de nacht, muts, theedoek, bord en bestek, eten, pomp en goede zin. Past het? JA! het past, jes! Dan nog 2 tassen met mijn kussen, map, agenda, flesje water en de rest. Ik ben klaar om te gaan! op naar de auto.

Het begint al lekker met al die prachtige ochtendkoppen. Kick-off en rondje over het terrein met twee lieve hondjes die onlosmakelijk verbonden waren aan dit weekend. Naar de tenten en een plekje vinden. Verwachtend dat er een keuken, verwarming, en een chocolaatje op het kussen aanwezig waren, waren natuurlijk niet alle castleden te spreken over de tentjes, hè mevrouw, uh meneer.

poster
RepetitieWeekend Stamppij
00:00
--
/
--

Eenmaal geland en gewend, beginnen met de repetities! Van Dans, naar spel, naar zang, naar eten, naar workshops, naar vooral samen zijn! Wat een fijne sfeer hangt er rondom het tentenkamp en iedereen leert elkaar steeds een beetje beter kennen. Bij de dansjes, zo ons best doen, maar voordat je het door had riep Gerard, ‘once again!’. We worden bewust van bewegingen en ons lichaam en uiteindelijk de spierpijn te voelen.

Tweede dag geen slobberige danskleding, maar op zijn paasbest voor Bart de fotograaf! Doorlopen en ook na deze gezellige, koude en korte nacht, actief en gefocust blijven. Volgens Minke waren wij ‘Het Dorp, in het Dorp, in het Dorp’. Zelfs in deze gemoedstoestand werden nog diepe uitspraken gedaan.

Hoe spannend ik het aan het begin van de Stamppij periode vond, des te meer ontspannen ik er weer tegenaan ga. Het is heerlijk om met zo’n grote groep toe te werken naar de uitvoeringen, veel repeteren en je uiterste best doen, maar daardoor is er zoveel ruimte om elkaar te leren kennen en veel te lachen.

Met een opgeheven hoofd, kapotte pomp, verkoudheid, luchtbed met zand, koffer vol was, een hoofd vol nieuwe choreografieën en zinnetjes, vieze regenlaarzen, spierpijn, nieuwe ervaringen, lege en volle flessen en met een warm gevoel dat ook ik, als jonkie van de groep, met open armen word ontvangen, ga ik moe maar voldaan weer lekker naar huis. Dankjewel Live!’ers voor dit geweldige weekend!

Click edit button to change this text.