Het Is Weer Een Nieuwe Dag

Gastblog: Merel Steinmann

Oh, nee… de wekker. Ik snooze nog even verder. Dan opeens is het een half uur later. Paniek, haast, chaos en ik weet zeker dat het onmogelijk is om uit bed te gaan. Nog nooit lag mijn bed zo lekker, als een perfect warm holletje. De tijd wint het van het gevoel en ik besluit er toch uit te gaan. Ik neem me voor om morgen écht eerder naar bed te gaan en wie weet zit er nog een powernap in voor het eten. Bah, ik haat de ochtend!

Als een soort zombie-monster stap ik op de fiets en zonder na te denken fiets ik naar mijn werk. Na zeer traag de laatste voorbereiding te doen hobbel ik naar de keuken voor een kopje koffie. Ik bedank de concierge voor de koffie en ik doe ontzettend mijn best om een lieve glimlach te geven. Ik verstop me nog even in mijn lokaal en neem 3 minuutjes stilte.

Dan hoor ik dat de deur opengaat. Drukte, geluid, lachen. Het komt steeds dichterbij en ik twijfel of ik wel zin heb in de dag. Mijn blik valt op een half kopje koude koffie van gisteren, die nog op de vensterbank staat te wachten. Dan is er geen ontsnappen meer aan. Voor mijn neus staat een super blije kleuter “goeiemorgen juf!” . Plots ga ik ‘aan’. Ik lach, maak grapjes en geniet van kinderen die de klas binnen komen sliden. Een grappenmaker durft te zeggen “goeiemorgen, Sinterklaas!” Ze hebben er zin in en dat werkt aanstekelijk.

Terwijl ik samen met mijn klas aan het werk ga kijk ik rond en voel ik mij trots en gelukkig tussen mijn kleuters.
Wat maakt mij gelukkig? Dat ze zaterdag al zin hebben in maandag, je na de vakantie een knuffel krijgt omdat ze je hebben gemist, samen super hard lachen om het woord poep. Op ontdekking naar wormen en slakken die ze dan laten zien én die ik ook even vast mag houden. Gevonden stenen die echt lijken op de nagel van een dino. Maar vooral dat ze eerlijk zijn, energiek, vol verwondering en slimme ideeën, elkaar helpen en dat we samen op ieder moment van de dag opnieuw kunnen beginnen. Als de kinderen naar huis zijn staan en twee halve kopjes koude koffie op de vensterbank.

Na mijn werk stap ik weer op de fiets. Ik ben niet meer moe, dus een powernap lijkt niet meer nodig. Mooi, dan is er nog tijd om snel wat liedjes door te nemen van de musicalrepetitie vanavond. Ook iets wat mij gelukkig maakt. Met een groep enthousiaste mensen werken aan een prachtig eindproduct van ons samen. Zoals iedere week staat mijn maatje al op de afgesproken hoek te wachten en we fietsen niet snel, want we spreken altijd veel te vroeg af. Op de school waar we repeteren hebben we nog een momentje voordat de storm van creativiteit losbarst.

Ga je nog wat mee drinken?” vraagt iemand na de repetitie. Nou, eigenlijk wilde ik wat eerder in bed liggen, maar mijn hoofd zit nog vol met indrukken van de repetitie en ik ben toch niet moe, daarbij word ik gelukkig van goede gesprekken. Binnen een paar seconden ben ik om. Vooruit één drankje. In de kroeg neemt de gezelligheid snel de overhand en ik ben de ochtend volledig vergeten. Langzaam vertrekken er mensen naar huis en de ober komt vragen of we nog gebruik willen maken van de laatste ronde. Mijn ogen zoeken snel contact met mijn overgebleven tafelgenoten en we besluiten dat we er toch nog eentje nemen.

Veel te laat kruip ik uiteindelijk onder de dekens die nog precies hetzelfde liggen als vanmorgen. Het was een fijne dag. Morgen ga ik écht eerder naar bed.