24 december, precies één jaar geleden…

Gastblog: Dianne van Houdt

24 december, 2015 jaar geleden. In een koude stal in Bethlehem wordt een heel bijzonder kindje geboren. Een kindje in een kribbe gelegen, gewikkeld in wat doeken. Een kindje wiens geboorte jaren later door mensen over de hele wereld gevierd zal worden, omdat dit kindje later als hij opgroeit bijzondere dingen zal doen..

In alle vroegte (het is immers kerstvakantie en dan sta ik normaal nooit zo vroeg op), zit ik dik ingepakt op mijn fiets. De Johannes Vijghstraat, notariskantoor de Mul Zegger is mijn bestemming. Al bibberend op de fiets denk ik aan de Kerstdagen die gaan komen. Normaal gesproken is 24 december voor mij een dag waarop ik me voorbereid op de Kerstavond, de mis die we gaan zingen. Eerst uitslapen, dan mijn mooiste kleren uitzoeken, wassen, strijken, en dan ook nog richting moeders om te helpen met alles wat er gebakken moet worden voor de Kerstdagen. Maar dit jaar is het anders. Ik voel wat kriebels in mijn buik over wat er gebeuren gaat. De afgelopen weken zijn bewogen weken geweest. Veel overleg, met veel mensen. Talloze ideeën, fantasieën. Gaan we dit kunnen? Gaat het lukken? Gaan we het echt doen?

Veel te vroeg kom ik aan bij het notaris kantoor. Ik parkeer mijn fiets en stuur nog even een berichtje naar ‘het creatieve team’, zoals ze inmiddels gedoopt zijn. Na veel overleg zijn we eruit dat we het zo gaan doen; een bestuur voor de zakelijke zaken, en een creatief team. Zij gaan het echte werk doen. En dan natuurlijk nog de technici, het productie team, en een heleboel kleine teams en commissies voor de grime, het eten, de haren en de kleding. Maar zover zijn we nog lang niet. Eerst moeten er stukken getekend worden, heel officieel, zodat we echt bestaan.

Oprichting Stichting Stamppij

Er komt een auto de hoek om, dat moet Loek zijn! We besluiten vast naar binnen te gaan en als we in de grote, groen beschilderde hal wachten op de notaris sluit ook Patric bij ons aan. Zo lang als we er over hebben nagedacht, zo snel staan we weer buiten. Een stapel papier, drie handtekeningen, een paar foto’s en een trotse glimlach op ieders gezicht. Dat was het dan. Stamppij is vanaf nu officieel een stichting die zich inzet om ‘in opzet professionele producties neer te zetten, waar amateurspelers in mogen stralen’, gevestigd in Nijmegen. Snel spring ik op mijn fiets (Loek en Patric zijn met de auto) en we haastten ons naar een klein café, waar het creatieve team op ons zit te wachten om dit heugelijke feit te vieren met een heerlijke lunch.

ct+bestuur

24 december, precies 1 jaar geleden. Een heel bijzonder kindje is geboren, ons kindje. Een kindje waar al een aantal weken ijverig over is nagedacht, gesproken en geschreven. Klopt alles nu? Hoe gaan we het inrichten? Hoe gaan we heten? Wat nemen we mee aan ervaring, wat kan beter?

Vandaag zijn we precies een jaar verder. Een jaar? Ja, er is alweer een jaar voorbij! En wat voor een jaar. Wat vorig jaar nog één groot leeg vel papier leek, een idee zonder invulling, een script zonder letters, is nu tastbaarder dan ooit! Er is een cast (en wat voor één). Wat ooit slechts een vaag idee voor een verhaal was is nu een volledig zelfgeschreven script. De prachtige muziek is geschreven (door mijn lieve Jelle; ‘trots!’) en wordt zelfs al gezongen. We hebben fantastische docenten. Er is een PR team aan de slag, want ja, de kaartjes zijn inmiddels al te koop (www.stamppij.nl/live)! We hebben een theater, de Lindenberg dit keer. En ga zo maar door. Stamppij is van een stukje papier met drie handtekeningen uitgegroeid tot een fantastisch team. Een team van niet alleen bestuurders maar met name van docenten, stagiaires, vrijwilligers en last but not least, spelers! Op de knalrode truien schittert ons eigen logo, onze eigen website leeft met alle foto’s, ervaringen en zelfs onze eigen kaartverkoop. De energie binnen Stamppij is in alles te voelen!

De dag voor Kerst zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn. Ik ga nog steeds mijn mooiste kleren klaarleggen, wassen, strijken en natuurlijk mijn moeder helpen met bakken. En vanavond sta ik weel met veel plezier te zingen bij de nachtmis. Maar vanavond zal ik niet de geboorte van één, maar van twee hele bijzondere kindjes vieren. En jullie?