Auditeren Is Een Verschrikking

Gastblog: Eveline Steenbrink

Mijn hel: achter de tafels zitten vier streng kijkende mensen. Bekenden, maar nu buitenaards vreemd. Mijn hart klopt in mijn keel, het zweet staat in mijn handen en mijn knieën knikken. De muziek die wordt gestart herken ik nauwelijks en de woorden blijven verstopt in mijn geheugen. Heb ik nog wel kleren aan? Ten einde raad verzin ik zelf tekst op de melodie. Het lied gaat ineens over het vergeten van tekst en de schaamte die daarbij komt kijken. Tralalalala.

Auditeren is een verschrikking. Iedereen die iets anders beweert heeft nog nooit een nachtmerrie gehad waaruit de enige uitweg een groot gat in de grond leek te zijn.

Nee; ik overdrijf. Natuurlijk; een dansauditie is zwaar; een spelauditie vraagt veel van je concentratievermogen; maar gedeelde smart is halve smart. Maar man o man: die solo-zangauditie!
Voor mij begon het al bij de keuze van de nummers. Te moeilijk, te laag, te hoog, niet zo leuk, te mannelijk… Wat past er bij mij? Die? Of die? Durf ik dat wel? Hoe krijg ik die tekst ooit in mijn hoofd? Mm, die karaoke-versie heeft wel een erg hoog kampvuur gehalte, die dus toch maar niet. Nou ja, dan blijft deze dus over… ok.

Met hulp van een flinke griep en keelpijn werd er geoefend, geoefend, geoefend. Ik word altijd al wakker met een wijsje in mijn hoofd, maar nu lag ik wakker van steeds hetzelfde wijsje in mijn hoofd.
Toch is dat voor mij de enige manier om toe te groeien naar Het Moment.

Als auditeren echt zo verschrikkelijk is, waarom begin je er dan aan, zou je zeggen. Daarvoor zijn teveel redenen om op te noemen. Te mogen werken met getalenteerde en inspirerende mensen, te mogen leren, erbij te mogen zijn als er dromen werkelijkheid worden. Klink ik al te sentimenteel?

De auditie-werkelijkheid leek in het begin erg op mijn nachtmerrie. Dezelfde bekenden, hetzelfde zweet. Maar ik deed mijn mond open en er kwam zowaar geluid uit! Ik haalde het einde van het lied zonder kleerscheuren. Is die verspreking me vergeven? Ziel/geest; maakt ’t uit?

Natuurlijk is dit allemaal nog geen garantie voor succes. Je kunt nog steeds niet goed genoeg zijn, niet goed bij het stuk passen of… vul maar in. En toch: een jaar lang plezier; daar wil ik wel 10 minuten hel voor investeren. Na het vagevuur wacht wellicht de hemel!

Eveline Steenbrink